Ales i Irena Kubica
kamień Horka 15, Krasna Lipa
info@cottage.cz

Tłumaczenie


Ustaw jako domyślny język

Mieszkanie & Wellness & Joga & Wynajem & Wyjazdy

Cudowna wędrówka w kręgu pór roku

Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki. Najpiękniejsze są wycieczki? Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki, Więc Lobendav buduje dla niej filar? Najpiękniejsze są wycieczki. Najpiękniejsze są wycieczki. Najpiękniejsze są wycieczki, Najpiękniejsze są wycieczki, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach. że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach. że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach. że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach. że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach? że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach? że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach

że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach. że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach, że będziesz mieć ostre swędzenie stopy i nieodpartą potrzebę pójścia i pójścia tą ścieżką na własnych nogach 16. wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła. wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła. Nie, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła.

wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, okrągły, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła. Jan Ewangelista.

wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła 18. wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła. wieku i że sto lat wcześniej działały tu już huty szkła, spotkamy się z nim ponownie. spotkamy się z nim ponownie, spotkamy się z nim ponownie 1935 spotkamy się z nim ponownie, bo, spotkamy się z nim ponownie, spotkamy się z nim ponownie. spotkamy się z nim ponownie 440 spotkamy się z nim ponownie, spotkamy się z nim ponownie, spotkamy się z nim ponownie, spotkamy się z nim ponownie. spotkamy się z nim ponownie, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot.

skała błyszczy, a gdy uderza grzmot: skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot. skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot. skała błyszczy, a gdy uderza grzmot.

skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot. skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, proszę, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, skała błyszczy, a gdy uderza grzmot, jak zmieniała się atmosfera wsi. jak zmieniała się atmosfera wsi, jak zmieniała się atmosfera wsi. jak zmieniała się atmosfera wsi, jak zmieniała się atmosfera wsi. jak zmieniała się atmosfera wsi, jak zmieniała się atmosfera wsi.

jak zmieniała się atmosfera wsi, jak zmieniała się atmosfera wsi. jak zmieniała się atmosfera wsi, jak zmieniała się atmosfera wsi. jak zmieniała się atmosfera wsi.

jak zmieniała się atmosfera wsi, jak zmieniała się atmosfera wsi, jak zmieniała się atmosfera wsi.

Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju, Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju. Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju? Powojenny rozwój nie sprzyjał temu klejnotowi architektury ludowej, Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju, Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju. Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju, Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju. Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju

Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju. Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju? Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju, Droga Krzyżowa Jiřetín jest jedną z najpiękniejszych w kraju. W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła. W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła.

W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła. W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła. W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła: W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła. W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła. W końcu zapadła decyzja – niech majątek weźmie np. diabła, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach. który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach.

który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach. który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach.

który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach. który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach: który był kulawy i ledwo dotarł do Saksonii o kulach, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście.
podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście.

podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście. podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście.

podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście

podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście.

podrzuć kule i idź do domu.” Anton stał z niedowierzaniem – i rzeczywiście, w końcu wciąż stoimy, w końcu wciąż stoimy. w końcu wciąż stoimy. w końcu wciąż stoimy. w końcu wciąż stoimy, w końcu wciąż stoimy, w końcu wciąż stoimy, w końcu wciąż stoimy. w końcu wciąż stoimy, w końcu wciąż stoimy, w końcu wciąż stoimy

w końcu wciąż stoimy

w końcu wciąż stoimy, że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach. że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach

że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach, że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach. że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach, że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach, że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach. że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach 1790, że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach.

że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach. Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce..

Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce., Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce., Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce., Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce.. Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce. 1859 Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce.. Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce., Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce..

Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce., Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce., Setki tysięcy stóp wspięło się tutaj prawdopodobnie po zboczach Křížovej hory w ramach pielgrzymek i całkowicie prywatnych wędrówek, a w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat także dzięki turystyce..

Napravo od kaple nás přitahuje krásný gloriet s další Grohovou sochou, tentokrát jde o jiný výtvarný úzus, totiž o Pannu Marii Imakulátu, tedy Neposkvrněnou.

Když dojdete až k ní, obejme vás nápis vyvedený v glorietu za její hlavou… Všichni jste krásní, mí milovaní. Hned vedle glorietu je studna s vodou, za kterou sem také proudívaly davy – je léčivá, blahodárná především pro oči.

Posledním zastavením křížové cesty je kaple Božího hrobu – postavená jako zpodobnění kaple uprostřed Chrámu Božího hrobu v Jeruzalémě, s typickými reliéfními sloupy po obvodu.

Vstoupíme-li dovnitř, skloněni, neboť dveře jsou rafinovaně nízké, aby se i úplný bezvěrec poklonil, najdeme ležící sochu mrtvého těla Kristova. Přiznám se, že tuhle symboliku křížových cest jsem nikdy úplně nepochopil – nevím, nejsem zkušený v bohoslovectví, ale nebylo by daleko silnější, kdyby ten hrob byl prázdný? To je přece věroučné vyznění toho krásného příběhu…

Ať už ale věříte v cokoli, vězte, že sakrální stavby málokdy vznikaly náhodně. Povětšinou byly budovány na místech silných, mimořádných, tam, kde energie země intenzivně prýští zdola nahoru, aby se spojila s energií vesmírnou, tam, kde už před nimi byla božiště a votivní místa. Tyhle telurické prameny citliví lidé zaznamenají. A jeden z nejsilnějších na severu Čech je právě tady, uprostřed loučky mezi Křížovou kaplí a kaplí Božího hrobu. Psychotronici tu měřili a virgule jim rotovaly jak větrné mlýny. Postavíte-li se, nejlépe bosí, vzpřímeně, obrátíte ruce nejprve dlaněmi dolů a po chvíli nahoru… inu, uvidíte sami.

Tam, kde většina lidí obrátí a zase schází dolů v domnění, že to nezajímavější už viděli, neděláme stejnou chybu a vedeni zelenou turistickou značkou, vydáme se po lučním hřebeni krásnou cestou lemovanou výhledy, zepředu důstojně nahlíženou královnou Lužických hor, jejich třetí nejvyšší horou, Jedlovou.

Nalevo se tu prokvetlé, jindy proschlé a ještě jindy zasněžené louky svažují, aby z nich vytryskla hora korunovaná mohutnou hradní zříceninou. To je Tolštejn, jeden z našich cílů.

Stačí se ale podívat doleva a objeví se České i Saské Švýcarsko se středobodným Růžákem i horizont ozvláštňujícími Zschirnsteiny a s předsunutou lužickou hlídkou majestátního Studence.

A půjdeme-li tudy v zimě, bude obzor ještě jasnější, jakoby krajinář odložil štětce a kreslil kontury kopců modrou tuší…

Cestou nás tu a tam osloví strom. Třeba tenhle už tak dlouho hostí směrovku, že ji přijal za svou. Dáte-li na mě, naslouchejte stromům. Pamatují si.

Louka ústí do lesa, kde kraj v podrostu skryté pasekářské vesničky Jedlová už léta vytváří Pfeiferova bouda. Ta se už léta opravuje a nějak se to pořád konci nepodobá …

Cesta klidně teče lesem, tu a tam vlídně protíná průseky sjezdovek, aby nás dovedla k místu, které jako kdyby odolalo náporu času a zůstalo hluboko v jiné době. Ranch 7D. Trampská osada, po opuszczeniu zielonego znaku przy nowo zasadzonej alejce 1966 založil řeholník, dominikán František Fišer, aby tu také žil, tak trochu jako poustevník. Obklopen dobou, která nepřála kněžím ani Bohu samotnému, pracoval tu na ekumenickém překladu Bible.

I tohle místo má neskonalý půvab ve všech ročních obdobích. Člověk tu má opravdu pocit azylu, ochrany, klidu. Duši se moc líbí, postojí-li tu tělo, které ji hostí, a nechá oči plout daleko do Horní Lužice anebo šplhat po kmenech stromů v těsné blízkosti.

Cesta dospěje až na rozcestí, kde se necháme zlákat k odbočce na vrchol Jedlové. K rozhledně a příjemné restauraci u její paty je to jen 1300 metrů a rozhled z nádherné kamenné věže stojí i za víc kroků, to mi můžete věřit.

Měl jsem pravdu? Až se opřete o cimbuří vyhlídkového ochozu – v tomhle případě ojíněného mrazemuvidíte nevídané. České i Saské Švýcarsko a na druhé straně Lužické hory a ještě o kousek dál celou hornolužickou kotlinu. Tady člověk na chviličku přestane litovat, že nemá křídla.

Když zase sestoupáme, těžko dostaneme z hlavy nápad, že nebýt té chybějící boudy naproti hotelu a především těch poněkud obludných nosičů komunikačních technologií, i tady by to vypadalo jako v dávných dobách… Výhled každopádně prastarý je.

Kdysi dávno jsem se na Jedlové učil lyžovat. Sněhu ale ubývá a dostat na zdejší sjezdovky vodu k umělému zasněžování se také už léta nedaří, a tak Jedlová svou sportovní duši projevuje hlavně v létě. Je tu lanové centrum, sjezdovky můžete sjíždět na kolech, koloběžkách nebo kárách, dole čeká obří houpačka… Pěkné, ale to lyžování… to tu chybí.

Byla by chyba projít kolem Schillerova pomníku bez povšimnutí. Vybudoval ho tu horský spolek v roce 1905, aby uctil sté výročí básníkovy smrti. Všimněte si, že pomník je sestaven z kamenů věnovaných obcemi z opravdu širokého okolí – vždycky šlo o horninu typickou pro tu kterou ves nebo město. Nie wiem, máme my básníka tak milovaného? Sudety jsou Schillerovými pomníky doslova protkány… Možná Mácha? Ale jeho pomníky spočítáme na prstech obou rukou, ne-li jedné…

Rozlučme se se štíhlou paní, pro tentokrát bílou, a sestupme na rozcestí, odkud jsme odbočili. Tady je třeba býti obezřetní a nezabloudit. Dál nás totiž povede červená, zelené klesající dolů je třeba odolat.

Čeká nás jeden z vrcholů (pro mě osobně pokaždé skutečný vrchol) okruhu. Svažující se bučina tvořená stříbrnými sloupy gigantického antického chrámu s výhledem, jaký nemá obdoby. Hluboké údolí a pak už hřebeny západních Lužických hor, nejnižších našich hor, které ale chvílemi dokážou působit jako velehory svými strmými stráněmi. Dominantní Pěnkavčí vrch, druhá nejvyšší hora Lužických hor, vévodí horizontu. Je tu tak krásně, až se duše tetelí.

A nevadí, když se vlnovka hor ukrývá do mlžnatých mraků – ten pohled pořád bere dech.

Tady se vždycky cítím krásně malý, nepatrný a bezvýznamný před velebností a krásou přírody. Ono je totiž někdy povznášející cítit, že jsou věci, které nás přesahují. Rozměrem i významem.

Tak ještě jedno, zimní, podvečerní ohlédnutí za bukovým chrámem a vzhůru na Tolštejn!

Znělcová skaliska byla už v dobách gotických velkoryse dostavěna hradem, který byl všechno jen ne nicotný. Žádný hrádek – hrad jako hrom.

Romantické představy o původní podobě hradu rozhodně nebyly nikterak střídmé.

To tahle rytina je už daleko věrnější – a přece jakoby ony romantické představy potvrzovala. Každopádně Tolštejn je hrad opředený bezpočtem legend, mýtů a pověstí. Navíc je doloženo, že pro rody Vartenberků, Berků i Šlejniců byl pevným opěrným a strategicky skvěle položeným sídlem.

Od 17. století pustnul, a jakmile se objevil romantismus, stal se vyhledávaným cílem výletníků, později turistů.

Dodnes je Tolštejn atraktivním cílem, neboť jde o zříceninu dosti zachovalou a ještě ke všemu opatřenou komfortními schodišti a vyhlídkovými platy.

Výhledy jsou tu z několika vyvýšených míst, takže Tolštejn může směle soupeřit s Jedlovou, bohatší o něco, co z Jedlové opravdu vidět nelze…

Navíc znovu – v jakékoli roční době za jakéhokoli počasí. Jedlová je prostě po čertech atraktivní dáma, ať si oblékne jakýkoli model.

Račte prominout, ale takovéhle scenérie z paměti prostě nedostanete. Je dobré nasyslit si je v hlavě na doby tísnivé a chmurné, neboť ony prostě léčí trudnomyslnost.

Jak tu tak člověk chodí, je dozajista omámen úplně stejně, jako bývali omámeni jeho předchůdci.

Tak ještě pohled přes hradby na Pěnkavčí vrch…

… i do kraje Horní Lužice, až někam k Budyšínu…

…pak něco zakousnout a vypít v bufetu, který se vlastně…

…taky zase až tak moc nezměnil…

… a pak už sestupovat po úbočích zpátky k Jiřetínu. Tady je možné zvolit dvojí cestu – jedna je klidnější, leč také trochu krkolomnější. Tu vymezuje nejprve červená a na kraji obce Lesné pak odbočující žlutá značka. Druhá cesta vede po silničce, kde je sice tu a tam zapotřebí uhnout autu šplhajícímu k Tolštejnu, ale zpětné pohledy na Tolštejn jsou vyvážením takového nepohodlí. Tak pojďme pro tentokrát tudy.

První domy jsou nahloučené v osadě s přízračným názvem Rozhled. A skutečně – býval dříve, je i dnes.

A právě tady natrefíme restaurovaný siluetový kříž. U toho se rozhodně vyplatí zastavit a prohlédnout si ho ve všech jeho částech.

Na kovaném kříži tři plechové, barevné siluety. Kristus…

…Panna Maria…

…a svatý Jan Evangelista – ty bychom jako rozpoznali snadno.

Daleko větší hádanka nás čeká na soklu. Co to je za jazyk? Němčina? Že by? Nějaké nářečí? Latina? Powojenny rozwój nie sprzyjał temu klejnotowi architektury ludowej, je to němčina – ale… Důvod těch podivuhodných a těžko čitelných znaků bude velmi pravděpodobně až komicky prostý. Ještě na sklonku baroka totiž v některých kamenických dílnách pracovali tovaryši, kteří byli negramotní a nápisy tedy vysekávali jako obrázky podle předlohy. Pokud tomu tak bylo, můžeme se pokusit nápis přečíst a vyjde nám zhruba tohle: „dieses Kreuz zur Ehre Gottes“ , tedy „tento kříž ke slávě Boží“ „Anno Domini – Léta Páně 1792… J.F.E.“ (iniciály donátora)...

„zur resprinet ihr stimme und herzen beitrochetden unschuldigen Gottes Sohn“ – „Jejich hlas a srdce se připojily k nevinnému Synu Božímu.“ Třeba. A třeba taky ne. Ale tajemství tu vždycky nejsou od toho, abychom je odhalili. Je přece krásné nevědět, jen tušit nebo snít…

Jsme zpátky v Jiřetíně pod Jedlovou. Naše cesta začala na křížové cestě, ať tedy skončí v chrámu. Konkrétně v pozdně renesančním kostele Nejsvětější Trojice, který byl původně postaven jako kostel luteránský a teprve později se stal stánkem katolickým.

tak poza tym, zachované empory o evangelickém záměru stavby svědčí docela jasně dodnes.

Jsme u cíle. Nebudete tomu věřit, ale nemáme v nohách ani celých deset kilometrů! A co všechno jsme na okruhu, který na téhle půvabné rytině vidíme celý (je to pohled přes Dolní Podluží k Jiřetínu, Jedlové a Tolštejnu) viděli… Já tudy šel už mnohokrát, a ač bylo povětří pokaždé docela jiné, vždycky jsem byl nadšen. Tak nevím, proč byste nemohli být i vy.


opublikowany: 6.3.2022  -  zaszufladkowany: Blog, Wyjazdy  -  Tagged: , ,